http://naamomken.org ادبیات، فلسفه، نقد Sat, 11 Jun 2016 15:18:09 +0000 fa-IR hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.5.2 http://naamomken.org/2307 http://naamomken.org/2307#respond Sat, 11 Jun 2016 15:17:33 +0000 http://naamomken.org/?p=2307 http://naamomken.org/2307/feed 0 http://naamomken.org/2298 http://naamomken.org/2298#respond Sat, 04 Jun 2016 18:11:39 +0000 http://naamomken.org/?p=2298 به وقتِ پاکسازیهای بزرگ
هفده ماه از عمرم را در صفِ زندان گذراندم]]> http://naamomken.org/2298/feed 0 http://naamomken.org/2285 http://naamomken.org/2285#respond Thu, 26 May 2016 19:24:28 +0000 http://naamomken.org/?p=2285 http://naamomken.org/2285/feed 0 http://naamomken.org/2270 http://naamomken.org/2270#respond Sun, 08 May 2016 18:23:02 +0000 http://naamomken.org/?p=2270 http://naamomken.org/2270/feed 0 http://naamomken.org/2252 http://naamomken.org/2252#respond Mon, 18 Apr 2016 19:20:12 +0000 http://naamomken.org/?p=2252 در وضعیّتی هستیم که بتوانیم فکر کنیم؟
آیا مبارزه با غیابِ ریسک سازگار است؟]]> http://naamomken.org/2252/feed 0 http://naamomken.org/2229 http://naamomken.org/2229#respond Thu, 07 Apr 2016 08:23:04 +0000 http://naamomken.org/?p=2229 http://naamomken.org/2229/feed 0 http://naamomken.org/2235 http://naamomken.org/2235#respond Thu, 07 Apr 2016 08:20:38 +0000 http://naamomken.org/?p=2235 http://naamomken.org/2235/feed 0 http://naamomken.org/2040 http://naamomken.org/2040#respond Thu, 10 Mar 2016 20:16:02 +0000 http://naamomken.org/?p=2040 کسی که آفتابی الماسگون را درون خویش مدام با درد عشق میپروراند
به هیچ ستارهی میخی که با نوک تیزش از دوردستهای جهان شتابزده فرا و فرو میگذرد اعتنا نمیکند
سه انگشت دست راست من به فرمان آفتاب در این زبان درندشت میدوند]]> http://naamomken.org/2040/feed 0 http://naamomken.org/2193 http://naamomken.org/2193#respond Sun, 28 Feb 2016 18:08:19 +0000 http://naamomken.org/?p=2193 http://naamomken.org/2193/feed 0 http://naamomken.org/2196 http://naamomken.org/2196#respond Sun, 28 Feb 2016 18:05:00 +0000 http://naamomken.org/?p=2196 http://naamomken.org/2196/feed 0

در سالهای هول و وحشت
به وقتِ پاکسازیهای بزرگ
هفده ماه از عمرم را در صفِ زندان گذراندم
روبروی زندانهای لنینگراد انتظار میکشیدم
یک روز کسی بازم شناخت
آنوقت
زنی از پشتِ سر، کبود لب
که نامام را نمیدانست و حتّا نامام را هم نمیدانست
از گیجی از منگی که عادتمان بود
بیرون آمد
آنجا کسی حرف نمیزد
همه پچپچه میکردند
لباش بر گوشام
پرسید:
– این را، همین را میتوانید بنویسید؟
پاسخاش دادم:
– بله، میتوانم.
آن وقت بود که لبخند
چیزی از جنسِ لبخند
بر چیزی لغزید
چیزی که قبلن چهرهاش بود.

۱ آوریل ۱۹۵۷ – لنینگراد

فارسیی پرهام شهرجردی

چونان طی طریق بر تپههای بایر، در فراز و فرودی بیحاصل، تاریخ را دیدهایم. تو گویی ما را لحظهای فرصت آرمیدن نیست. زمان میگذرد، نامها و یادها خاک میگیرند، و پدران به یاد نمیآرند چه خونها و گلولهها و طنابها دیدهاند. پدران پدران نیز. تاریخ بر اجساد میراند و میرود، آنگونه که در هر وجب خاک، دشنه اگر فرو بری، خونی جوان فواره خواهد زد. بگو تهران، خون! تبریز، خون! کردستان و گرگان و خرمشهر: خون! پنجاه و هفت-شصت و هشت حکایتی منحصر به فرد است و نیست. یکه است، از این رو که از تاریخی یگانه برخاسته که بعد را رقم زده؛ و معمول و بیرنگ است از آن جهت که کجای این تاریخِ صد سالهی “امروز” خالی از چنین اوج و حضیضهاست؟ ناف ما را با تاریخ بریدهاند. بحث از فقدان “حافظهی تاریخی” نیست، بلکه صحبت از ذهنهای ملول است. مغزهای رو به انفجار از هجوم حادثه و ازدحام خاطره، نه آنکه چیزی به یاد نداشته باشند، که دیگر رمقی ندارند که به یاد بیاورند. پنجاه و هفت-شصت و هشت، شاید خواستنِ “به یاد آوردن” است.

پ.ن: هنگام تماشا، هدفون پیشنهاد میشود.